Suske & Wiske en De Dolle Driehoek

Te lezen met een Vlaams accent:

Op een gegeven moment op een bewuste dag...
Suske zit op zijn werk met treintjes te spelen als zijn zaktelefoon Haags rinkelt. Plotsklaps spingt Suske op en spoed zich weg in zijn Z4. De rest van de dag reed er geen trein meer op tijd.

Lambik zit in het Haagse achter zijn naaimachine pilotenhesjes te tailleren en krijgt eenzelfde telefoontje. Ook hij springt op en rent de deur uit. De naaimachine ratelt nog op eigen houtje door.

Jerommeke werkt in het plaatselijke inkoopmagazijn. Hij is een echte duizendpoot en doet werk voor drie. Niet alleen tilt hij oude madammekes op zodat zij bij de producten op de bovenste plank kunnen, ook smijt hij hele pallets met goederen vanaf het magazijn in de schappen. Jerommeke graag snel afgewerkt, nog meer te doen, mompelt hij. Vanuit de luidsprekers hoort hij: telefoon voor Jerommeke, maar halverwege het bericht laat hij alles vallen en rent door de magazijndeuren naar buiten.

Tezamen komen zij aan bij de werkplaats van Professor Barabas, maar hij is er niet. Wel zien onze Vlaamse vrienden op tafel boeken open liggen en rookt de teletijdmachine. Tante Sidonia is er wel en begint de boeken op te ruimen. Wacht even, zegt Suske, wat was Barabas aan het lezen? "Mysterieuze verdwijningen in de Dolle Driehoek". Barabas aan telefoon ook al mysterieus, mompelt Jerom. Verder liggen er nog foto's van Wiske in allerlei poses, genomen van overal op de wereld: Wiske met een wijntje voor de Tafelberg, Wiske op de skies in Whistler, Wiske op de markt in Manila. Lambik kijkt nog eens goed en ziet dat Wiske op alle foto's het TOH (Teletijdmachine Operating Handbook) onder haar arm heeft. Onze slimme vrienden maken al snel de puzzel: Wiske heeft zelf de teletijdmachine bediend, maar nu is er iets mis gegaan. De machine rookt en de laatst gekozen bestemming knippert op de glass cockpit: het ligt midden in de Dolle Driehoek!

Lambik leest: De Dolle Driehoek is een gebied waarin op onverklaarbare wijze mensen en machines verdwijnen, zonder dat zij ooit weer teruggevonden worden. De driehoek beweegt zich over de aarde en ligt op dit moment boven het gebied Rotterdam-Lelystad-Texel. Wiske is daar ergens.

Suske, Lambik en Jerom rennen naar de hangar. Daar staan drie mini-vliegmachines klaar. (die ken je nog uit de eerdere verhalen van Suske en Jerommeke) Jerom zet de transponders uit, pakt de staart van de vliegmachines beet, draait hen twee keer in het rond en smijt hen in de lucht. Moet vaart maken, geen tijd voor normale startup en take off. Wiske kwijt. Moet haar vinden.

Even later vliegen onze helden over het Nederlandse landschap. Suske vloog voorop en tuurde het landschap af: via Gouda naar Utrecht. Daar draaide hij een rondje boven de stad. De route van Lambik lag iets westelijker, over de Reeuwijkse Plassen en Hilversum. Jerom had de snelste kist en vloog iets oostelijker, over Nieuwegein en Amersfoort. Over de radio konden zij elkaar horen. Zo scanden zij het landschap af. Zij hadden besloten bij Lelystad te landen en ervaringen uit te wisselen. Ondanks de crosswind zette Jerom zijn toestel resoluut neer. Heb dorst nu: cola graag. Suske moest onderweg nog uitwijken voor een vliegtuig op gelijke hoogte, dat recht op hem afkwam. Lambik werd tot 2x toe ingehaald door hetzelfde toestel, maar zette hem ook goed neer, terwijl Jerom en Suske al aan een drankje zaten.

Nog geen spoor van Wiske. Onze vrienden aten een beroemde tosti van vliegveld Lelystad en wisselden stoere verhalen uit. Geen spoor van Wiske. Suske, Lambik en Jerom besluiten weer verder te zoeken in de richting van Texel. Na het afrekenen, een nieuw vluchtplan en een windcheck/navcheck, volgt een fotoshoot voor de kisten.
Als een squadron stappen zij gelijktijdig in hun kisten en rijden naar de runway. Suske is het eerste weg, maar hij wilde dan ook zijn crosswind landing op Lelystad nog een keer doen. Lambik en Jerom vliegen elk hun weg over de dijk bij Lelystad-Enkhuizen naar Noord Holland.
Suske volgt iets later en het drietal zoekt de lampjes op van de corridor in de Waddenzee naar Texel. De vriendelijkste havenmeester van NL begroet hen al vanaf een afstand. Ook hier staat de wind cross op de baan, maar dat is voor Jerom geen uitdaging meer. Zet neer die kist! Hup. Even later zitten de vliegers op het terras aan de baan in de zon, te genieten van een pintje, ehm cola in de NL uitgave van dit stripverhaal. Tante Sidonia aan de telefoon: Wiske is gevonden. Ze had gewoon een kantoordag op Schiphol-Oost, en was helemaal niet kwijt, maar zat toevallig midden in de Dolle Driehoek.

Suske neemt nog wat Avgas in zijn vliegmachien en staat helemaal te popelen om over luchthaven Schiphol terug naar huis te vliegen. Helaas staat de wind ongunstig en zijn er 3 banen in gebruik, waarvan 2 haaks op elkaar. Nu heeft de verkeersleiding geen ruimte meer om Suske te laten oversteken en hem weg te houden van de echte airliners. Jammer, maar geen nood, hij had natuurlijk een backup plan opgesteld en langs de control zone van Amsterdam vliegt hij naar Zoetermeer, voor een paar kunstjes rond het huis van zijn ouders: Steile bochtjes, een looping en een lazy 8. Via een non-standard approach vliegt hij weer naar het huis van professor Barabas.

Daar drinken onze vrienden een pintje op de goede afloop!

PS Alle vergelijkingen met werkelijk bestaande personen zijn onbedoeld en berusten louter op toeval.

We are not alone!

Je hoort wel eens verhalen van piloten over waarnemingen van UFO's. Over metaalachtige en schotel- of balvormige objecten die met een onwaarschijnlijke snelheid door de lucht bewegen, of abrupt stoppen en verdwijnen. Die verhalen worden altijd afgedaan als kulverhalen, met een bijbehorende verklaring dat de piloot dronken, doodmoe of overwerkt was na een lange vlucht.

Nou, beste lezers, ik was vandeweek niet dronken, niet moe en zeker niet overwerkt en toch heb ik mijn eerste UFO gezien. We are not alone!
Het ging zo:
Ik had een lesje geboekt bij Mike Mike. De eerste na Valery en mijn zomervakantie. Het was dus zo'n 6 weken na mijn vorige vlucht, dus ik moest er weer even inkomen. (lees: flaps vergeten op te trekken na de start) We tuften daar lekker door de Control Zone op een Romeo departure (langs de A20, A16 en over de Brienenoordbrug naar Ridderkerk) en namen de weekbelevenissen door. We vlogen niet heel hard, ik had tenslotte de SVM mee, en dat is nou niet bepaald een vlugge. Scannend naar ander verkeer dat me tegemoet kan komen, zie ik recht boven de Brienenoordbrug ineens een voorwerp op me af komen. Ik geef een por naar rechts, sla Mike d'r bril bijna van d'r neus en wijs dat ding aan. Het leek op een metalen ovale bal van zo'n 30cm doorsnede. Op een hoogte van zo'n 1.300 voet leek het horizontaal naar het noorden te vliegen. Ik kijk Mike aan, die al bezig was met het maken van een spandoek: "ET welcome back!" deden vervolgens allebei een check of geen van beiden nog binnen de bottle to throttle periode zat, en toen besloot ik toch de toren maar even in te lichten. Na een kort moment waarop ze zich vast te pletter hebben gelachen, ging de verkeerleider er toch serieus op in. Hij dacht even na en kwam met de verklaring dat het een weerballon moet zijn geweest. Case closed.
Na een vlucht met iets wat door moest gaan voor steile bochten, slow flight en een paar noodlandingen deed ik m'n verhaal op de club aan RDW, VDK en OLL die de volgende vlucht met Mike hadden geboekt. Ook daar vreemde blikken en vragen of het de avond ervoor gezellig was geweest.

De volgende dag kwam RDW er toch nog op terug. Via inside information was hem ter oren gekomen dat de platte petten brigade experimenteert met kleine vliegende surveillance camera's om niet elke keer een dure heli de lucht in te sturen. Begrijpelijk, maar dan moet dat ding wel een transponder krijgen, zodat hij op de radar van de verkeersleiding te zien is! Als je zo'n camera met 200 knotsen snelheidsverschil op je prop krijgt, is dat als een birdstrike van een olifant.

Een beter excuus om weer even naar de verkeerstoren te gaan kwam er niet, dus wij naar boven (via de boys van de Havendienst natuurlijk) en het verhaal en de vermoedelijke verklaring uitgelegd. Hij bleek nog feller dan ik en begon meteen te zwaaien met de formulieren voor een luchtvaartincident. Kennelijk was er al vaker een afstemincidentje geweest met de kee-el-pie-die. Ff afwachten maar.

Helaas wel mn (eerste) UFO sighting naar de knoppen. Maar ik weet t zeker: The truth is out there

Mini-serie Yuppenweek: Goed Rendement met VdK

Mensen die me kennen, weten dat ik gemakkelijk praat. Zo gemakkelijk zelfs dat ik maar doorratel. Daar ligt ook de basis van dit blog: ik typ gewoon een eind weg. Vincent is er zelfs nog beter in. Wanneer je hem voor een kwartje een vraag stelt, krijg je voor een knaak antwoord. Goed rendement toch? Vraag hem naar z'n medical en je krijgt zelfs voor vijf euro antwoord. :) Hieronder voor eens en altijd, of tot je er weer naar vraagt, zijn relaas over z'n medical en over Saint Valery. Wat een kleurrijke aanwinst voor het Squadron! Glad to have you on board!

***

Daar is die dan eindelijk. Het langverwachte blog van Victor Delta Kilo. Lieve mensen, mijn oprechte excuses voor de vertraging. Vanwege het feit dat ik voor een maand naar Vietnam ben gegaan direct na St.Valery, heeft dit blog even op zich moeten laten wachten.

Maar nu St. Valery. Voor een aantal van het 070- squadron alweer voor de tweede keer. Ik ga eerst even een heel eind terug in de tijd. Namelijk de periode dat ik een hold (standby in RT) kreeg vanwege het feit dat mijn ogen niet goed genoeg bleken te zijn om überhaupt te mogen vliegen. Wat gebeurt er nu in hemelsnaam dacht ik. Er was iets met mijn ogen aan de hand wat ze bij de vliegmedische keuring niet konden achterhalen. Valt zo in ene mijn droom in duigen? is even in mij opgekomen.

Maar dan kennen ze Victor Delta Kilo nog niet. 'Opgeven' komt in mijn vocabulaire absoluut niet voor. En zo maakte ik op oudejaarsdag 2009 een afspraak met oogziekenhuis Rotterdam waar ze binnen een dag met bepaalde apparatuur vast konden stellen (gelukkig) dat ik niets ernstigs had, maar wel een grote cylinderische afwijking, ook wel astigmatisme genoemd. De afwijking bleek zo hoog, dat zelfs met lenzen waarbij 100% zicht gehaald kon worden niet goed genoeg was voor de initiële keuring voor m'n medical. Nou, dan ben je wel even terug bij af. Maar goed, opgeven was natuurlijk geen optie zoals jullie inmiddels weten. En zo ben ik met diverse mensen gaan praten in de vliegwereld in de hoop dat er op een gegeven moment iemand bij zou zitten die meer weet en mij verder kon helpen. Vliegen heb ik toentertijd even wat geminderd. Ik was technisch gezien toe aan solo maar vanwege het ontbreken van m'n medical mocht ik niet alleen weg. Uiteindelijk heeft Yvonne Somers mij de fantastische tip gegeven om contact op te nemen met *** (piep over de reclame heen) opticiens. Vervolgens ben ik door hem weer doorverwezen naar Dr. Luger van *** (wederom piep) in Delft. Uit onderzoek bleek al snel dat hij het aandurfde met mijn ogen om ze te laseren. En daar ging ik dan zes weken later op 11 mei 2010. Wat vond ik dat eng zeg. Maar goed, geen keus. Gewoon doen. Het is voor een goed doel zullen we maar zeggen. Het herstel ging zo voorspoedig. Dr. Luger was er zelf ook verbaasd over. Na twee weken zag ik al beter dan ik ooit had ervaren: Wow. Het herstel zou zo'n drie tot zes maanden in beslag nemen. Hoe meer de tijd verstreek, des te meer vertrouwen Dr. Luger kreeg dat het wel goed zou komen met mijn goedkeuring. Victor Delta Kilo zou gewoon kunnen vliegen. Niets ervan afkeuren.

Lieve mensen, de reden dat ik dit vertel is om de ogen te openen (passend woordgrapje) bij andere mensen die misschien deze droom wel laten varen terwijl dat dit helemaal niet nodig is. Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden. Wel zeg ik erbij dat veel mensen die heel veel voor mij betekenen, mij continue hebben gesteund in dit avontuur. Onder andere Immy, inmiddels mijn vrouw die vrij nam of thuis werkte om voor me te zorgen de eerste week. Oscar Lima Lima die mij keer op keer ophaalde en wegbracht naar het ziekenhuis en daar ook vrij van werk voor inplande. En niet te vergeten de rest van het 070-Squadron die altijd met mij meeleefde en natuurlijk mijn instructeur Victor Quebec. Jongens ontzettend gaaf om jullie in mijn leven te hebben.
Uiteindelijk drie maanden na de behandeling heb ik mij opnieuw laten keuren en kreeg ik dat oh zo belangrijke roze papiertje, de vliegmedische keuring thuis gestuurd.
Yoehoeeeeee, Victor Delta Kilo wordt piloot. Ik heb toen mijn laatste theoretische examens afgerond en ben vanaf februari dit jaar elke week gaan vliegen. Inmiddels zit ik op een kleine 50 uur waarvan 12 uur solo.

En toen gingen we alweer voor de tweede keer naar Saint Valery. Te beginnen dat ik eigenlijk zou gaan rijden naar Frankrijk maar dat ging niet door. Eerst Rijksdienst voor het Wegverkeer en later le roi hingen aan de telefoon of ik met de Victor India India (een Vans RV 7 toestel) mee wilde vliegen naar Saint Valery. Daar hoefde ik natuurlijk niet over na te denken. Een zelfgebouwde aerobatical kist waar ik al eerder in had gevlogen. Een fantastische ervaring kan ik jullie lezers vertellen. Ik heb de gehele vluchtvoorbereiding gedaan en zo gingen we airborne vanuit EHLE naar LFOS met een tussenlanding in LFAT. Total Estimated Time ruim twee uur. Bij de tussenlanding Oscar Lima Lima gesmsd en zo kwamen we het luchtruim van Saint Valery binnengevlogen met het gehele 070-Squadron 'hangend' in de lucht, allemaal in een eigen kist circuitjes draaien om ons binnen te loodsen en veilig te laten landen.
Ik voelde me als een koning die ontvangen werd op luchthaven Saint Valery, La France. Eerst even laten zien wat onze kist zoal kon en toen zoals het hoort het circuit ingedraaid en vervolgens de landing ingezet. Eigenlijk was de bedoeling DannyAirways voor ons te hebben in de lucht die ons zou intercepten richting luchthaven Saint Valery om ons binnen te halen. Maar ja, dan vlieg je met de Victor India India die gemiddeld een ground speed vloog van 150 knotsen. We waren er dus wat sneller dan Danny Airways verwachtte. Maar neemt niet weg dat ik mij meer dan welkom voelde. 
Eindelijk was het avontuur om zelf te vliegen in La France voor mij ook begonnen. Vorig jaar zat ik nog in mijn herstelperiode. Toen heb ik wel gevlogen maar helaas nog niet solo. Het zag er wel al naar uit dat het goed zou komen maar ik moest nog wel mijn herstel uitzitten.
Mijn doelstelling dit jaar voor Saint Valery was om mijn verplichte solo uren vol te maken en om alle variaties van touch and go's te oefenen. Daarvan kun je er nooit voldoende geoefend hebben. Nou, met de circa 70 touch and go's die ik heb gemaakt, zou ik kunnen zeggen "mission accomplished".

Ps. Ogen schijnen erg lang door te herstellen. Wel bij de een langer dan bij de ander. Ik zit inmiddels op 130% zicht. Dat betekent 30% meer zicht dan gemiddeld. Ik zie gewoon beter dan mijn vrouw. Haha, ik was altijd kippig vergeleken met haar voor de laserbehandeling.

Mini-serie Yuppenweek: Circuitjes vliegen: Welke vlieger is er niet groot mee geworden?

Tijd voor de volgende aflevering van Yuppenkamp. Dit is de bijdrage van Zulu. Scherp geschreven, en oh zo true.

*****

Daar stonden we weer, ’s-morgens vroeg om iets over negenen, bij de aeroclub van St. Valery waar wij, zoals gebruikelijk, niet de allereersten waren. Dat laatste was vooral te wijten aan het feit dat een aantal squadron-leden niet mag worden gerekend tot het type ochtendmens waarvan de heersende opvatting is: het kan mij niet vroeg genoeg zijn. Voor een aantal onder ons kon het namelijk bijna altijd tè vroeg zijn. Daarnaast werd steevast volgehouden dat de rit van het huisje naar het veld niet langer dan een kwartiertje duurde, terwijl de werkelijke reistijd dichter tegen een half uur aanzat, behalve op de momenten dat de lokaal geldende snelheidsbeperkingen niet in km/u maar in kts/u werden gelezen. Dat deze navigatiefout nooit uit de dagelijkse nav plannen werd gehaald is opmerkelijk te noemen omdat alle squadron leden het koers-tijd navigeren inmiddels uitstekend onder de knie hadden.Deze donderdag was echter niet zomaar een dag voor het 070-squadron; vandaag zou Victor Delta Kilo namelijk binnenkomen op de Victor India India (PH-VII): een fantastische RV7 experimental waar menigeen even mee ‘in de lucht zou willen hangen’. De India zou echter pas ’s avonds aankomen en dit liet ruimte voor de reeds gearriveerde leden om zich verder te bekwamen in het circuitjes vliegen, ofwel opstijgen, een mooi rechthoekje vliegen, vervolgens het toestel keurig op de baan zetten en weer in take-off brengen. Alle leerlingen maken zo veel landingen (touch-and-go landings), zowel in de opleiding als na hun brevettering. Circuitjes vliegen: Welke vlieger is er niet groot mee geworden?
St Valery is een groen, ongecontroleerd veld, zeg maar een grasbaan die voor een periode van twee weken volledig was geconfisceerd door de Vliegclub Rotterdam, en dat is niet hetzelfde als circuitjes draaien op EHRD (Rotterdam Airport), waar alles orderlijk en onder strakke leiding en toeziend oog van de Tower verloopt. In St Valery was het aan ons zelf om onze posities te melden en te luisteren waar het andere verkeer zat. Daarmee was het ook een goede oefening in het helder en tijdig communiceren, zeker omdat we als squadron bedacht hadden allemaal tegelijk in het circuit te hangen.
Ik vloog, zoals altijd, met de door mij zeer gewaardeerde PH-HGO (Cessna 152) maar realiseerde mij ook direct dat ik daarmee de minste PKs en knopen onder de kap had. Dit was in het begin geen probleem, maar op een gegeven moment werd het toch wat krap op downwind met een Pijlsnelle Piper en een evenzo Rappe Robin achter mij aan. Het is een beetje als een BMW en een Alfa Romeo achter een oude Daf (en een streng inhaalverbod). Toen ik ook nog mijn downwind leg moest verlengen als gevolg van een full-stop en backtrack (= terugtaxien over de landingsbaan) van een andere kist werd het helemaal acrobatiek om alle kistjes op veilige afstand, binnen acceptabele snelheidslimieten, in het circuit te houden! Extending downwind to the powerlines. Zelden zullen zoveel positiemeldingen in zo een korte tijd op de frequentie van St. Valery zijn doorgegeven. Daarvoor werd het squadron overigens wel gecomplimenteerd door Mike Mike! Leuk om te weten is dat alle vliegvelden in de omgeving zonder Tower op dezelfde frequentie zitten. Het moet voor hen geklonken hebben alsof er weer een invasiemacht in Normandie was, nu door de Hollanders :)

Na het draaien van een hele hoop circuitjes heb ik die dag nog een prachtige solo overlandvlucht kunnen maken over Fecamp, Etretat, Yvetot en het veld. Hierbij horen ook gepaste complimenten aan de organisatie die daarvoor toestemming bij de Franse authoriteiten hadden geregeld. Het viel mij overigens op hoe behulpzaam de Franse verkeersleiding was, zowel met betrekking tot informatie over ander verkeer alsook het naderen van gecontroleerd gebied.Na reeds heel wat uren gemaakt te hebben die dag zat ik samen met de andere leden weer ontspannen aan de rand van het veld vliegtuigjes te bekijken en toekomstplannen uit te werken (van het uitzetten van een mooie buitenlandvlucht tot het opzetten van een eigen vliegveld) zoals wij dat eigenlijk elke dag deden. Maar ineens werden wij opgeschrikt door een telefoontje uit Le Touquet, een veld niet al te ver van St. Valery: De Victor India India stond op het punt van vertrek en zou over niet al te lange tijd aankomen op ons veld. Dit was de melding waar wij als 070-squadron de hele dag op hadden gewacht! We lieten onze Orangina’s en terrasstoelen voor wat ze waren, grepen naar onze uitrusting en snelden naar onze kisten! Als ware het oorlogstijd, renden we synchroon naar onze kisten. Die moesten en zouden de lucht in voordat de Victor India India het veld zou naderen! Zoals Le Roi reeds vele malen had gezegd die week: ‘Schiet op! Die kisten moeten niet aan de grond staan, die moeten vliegen!’. Het moge duidelijk zijn dat het hier een vriendelijke missie betrof. Het squadron wilde Victor Delta Kilo, die tot zijn grote verdriet tot en met woensdag had moeten werken, een warm welkom heten op het veld en hoe doe je dat beter dan in de lucht op de lokale frequentie 123.50? We pakten snel onze circuitjes weer op, alle ongemakken van langzame kistjes en invoegend verkeer op de koop toenemend, totdat een ons welbekende stem zich plotseling op de radio meldde: ‘de Papa India India is approximately 10 miles North of St Valery’. Dit werd met vele Bonjours, Welkoms en dubbele klikjes over de radio beantwoord. St Valery Tower bleek opeens wel te bestaan en bevestigde ontvangst met de fameuze woorden: ‘Papa Hotel Victor India India’ (even wachten)... ‘Bravo India Lima Lima hier’ (langzaam uitspreken – anders begrijpen die Fransen er weer helemaal niets van – )...’Papa Hotel Victor India India...Bravo India Lima Lima hier’ (herhalen kan ook nooit kwaad).... Frans of niet Frans, dit was waarschijnlijk abacadabra voor iedereen die had afgestemd op 123.50 en ergens in Noord West Frankrijk in de lucht hing... behalve voor ons natuurlijk!
Vervolgens liet Le Roi weten dat hij blij was met de aankomst van de India, tenslotte een kist die door hem ooit was ingevlogen in Rotterdam en op deze vlucht werd bestuurd door René Bubberman, die voor deze gelegenheid de oude mariniersoverall van de oude ijzervreter had aangetrokken. Niet veel later zagen we een klein zwarte stipje snel groter worden en snel daaropvolgend voegde de India in op downwind. Na nog enkele hartelijke woorden over de radio besloten we één voor één weer runway vacated te melden. Immers, na een dag vliegen, waarbij ik toch een mooie drie-en-een-half uur heb kunnen bijschrijven in mijn logboek, werd het tijd om welverdiend van de Franse keuken te gaan genieten, zodat wij ons de volgende dag, na een kwartiertje rijden, gewoon weer om negen uur, of misschien ietsje later, op St. Valery konden melden!

Mini-serie Yuppenweek: Under Supervision Only...

Uit de serie Yuppenkamp is instructeur (m/v) Marguerite, liefkozend Margriet genoemd, wat ze eigenlijk niet kan uitstaan, de volgende blogauteur.

***

De jongens hadden een doel: Oscar Lima Lima wilde voor zijn herexamen bovenwerk slagen en het velbegeerde brevet halen, Zulu wilde zijn Pre-PLT gaan doen zodat hij na de clubweek zijn PLT en examen kon gaan doen. Victor Delta Kilo , Reinier en Danny wilden de puntjes op de i gaan zetten om ook richting examen te gaan. Mike Mike had ook een doel voor deze week: Na 2 jaar en 250 uur instructie te hebben gegeven, wilde ze van het zinnetje af dat in haar bevret stond bij haar Flight Instructor (FI) rating: 'Under Supervision Only'.Waarom staat dat erin? Als je je FI rating haalt laten ze je nog niet helemaal “los”. Je mag namelijk geen 1ste solo’s uitgeven; dus niet je leerling de allereerste solo in het circuit laten gaan en ook geen 1ste solo “overland” (rondje om het veld). Dit is in het begin als FI heel geruststellend: je wilt immers wat ervaring opdoen voordat je die hele belangrijke beslissing moet gaan nemen, het is nogal wat voor zowel de leerling als de instructeur! Wel mag je iemand die al solo is geweest begeleiden met solo’s, sterker nog: je moet als beginnend instructeur er 25 begeleiden. Daarnaast moet je minimaal 100 uur instructie hebben gegeven en je begeleider (bij Mike Mike is dat Mike Charley, zie eerdere blog) moet ook vinden dat je “los” mag (een soort solo voor de sologever dus, hebben jullie ‘m nog?). Daarna kun je een nieuw brevetdocument aanvragen bij IVW en ben je van die “Under Supervision” af. Dus Mike Mike voldeed al tijden aan de 100 uurs eis, Mike Charley was ook tevreden over haar, nu nog die soloverklaringen!! Ze zou er met 8 de week ingaan, de jongens hadden beloofd haar wel te helpen. Even een paar circuitjes gezamelijk en dan stapte ze er weer uit.Dat ging lekker bij allemaal, je kon zien dat die landingen steeds mooier werden. Op een gegeven moment zaten er 4 boys tegelijkertijd solo in het circuit, Mike hield alles in de gaten vanaf de toren (of wat daar van over is) en met de handheld radio kon ze ook af en toe wat aanwijzingen geven. Wat vooral zo mooi (en belangrijk!) was: die jongens hielden elkaar zo goed in de gaten! Het was een prachtig gezicht en het veld hadden ze helemaal voor zich alleen. Uiteraard is het niet de bedoeling dat ze alleen maar in het circuit solo gaan. Op de 1ste dag had DannyAirways Rijksdienst, OLL en MM op een rondje Le Havre & Deauville getrakteerd. Alles netjes genavigeerd en Deauville zagen ze goed liggen. Rijksdienst en Danny wilden de dag daarna een solo naar Deauville en omdat Mike vaker (in NL) met ze heeft genavigeerd en dat ze dat ook vaak solo hebben gedaan leek haar dat een leerzame tocht. Le roi had zo zijn bedenkingen: laat je ze solo gaan naar en veld waar ze nog nooit zijn geweest? Uhuhh??!! Maar Mike had alle vertrouwen in haar jongens. Alles werd goed doorgesproken, ze deden niet precies dezelfde route zodat ze elkaar niet in de weg zouden zitten. En daar gingen ze! Mike was ondertussen met Zulu een navigatielesje aan het doen en hoorde op de radio dat ze 1 voor 1 veilig waren geland op Deauville. Toch altijd wel een klein gevoel van opluchting bij de instructeur: je bent wel verantwoordelijk! Om een lang verhaal wat korter te maken: De jongens hebben zich aan hun woord gehouden en Mike Mike geholpen aan haar soloverklaringen: Op 30 juni 2011 was Zulu met een lokale navigatievlucht met zijn zeergeliefde PHHGO nummer 25!

Mini-serie Yuppenweek: Ou est le Yankee?

Het 070 squadron vond de introductie van de cast zo leuk, dat zij allemaal een bijdrage wilden leveren aan dit blog. Deze week is dat het verhaal van Oscar Lima.

***

Voor mij, Oscar Lima, had deze Yuppenweek een speciale lading. Oscar moest zijn laatste examenonderdeel nog afleggen en dat zou in Normandië gaan gebeuren! Alles moest goed gaan, zo ook de planning, het weer en de beschikbare toestellen. En dat had ik juist allemaal niet in de hand.

Op de dag van vertrek zag ik op de Vliegclub allemaal treurige gezichten want de bewolking hing tot aan de grond met hier en daar regen. De bemanning die mijn Piper naar Frankrijk zou vliegen zag ik resoluut vertrekken: “Tot ziens in Frankrijk! Wij gaan met de auto!” Huh? dacht ik, dat betekent dat er voor mij geen toestel is om op te vliegen in Frankrijk, ik zag mijn examenvlucht toen al de wolken in gaan. Ik was van plan om met Zulu in de auto naar Frankrijk te gaan, tegelijk met RijksDienst voor Wegverkeer. Zorgwekkend, want het was tot nu toe nog een goed bewaard geheim dat mijn Alfa Romeo niet lang in de regen kan rijden. Er gaan dan na verloop van tijd lampjes aan die niet aan horen te gaan en er gaan lampen uit die toch echt aan horen te staan… Dat geeft normaal gesproken tijdens een zakelijke rit natuurlijk helemaal niet, maar nu had ik een belangrijk privé afspraak, het vliegfestijn in Frankrijk! Gelukkig reed Reinier, hulde aan zijn Nickname, voor ons en achter ons met zijn betrouwbare bolide, dus er was een backup. Ik heb Zulu van dit alles maar niets verteld en hem grotendeels laten rijden, wat niet weet wat niet deert!

Wat ik al verwachtte, gebeurde ook. Oscar Lima Lima was de eerste dagen “grounded”. Er was boven de Franse graanvelden of Route National wegen geen Piper te bekennen en iedere dag hoorde ik dat de Piper vanmiddag of morgen zou komen. Iedere keer antwoordde ik dan ‘mooi zo!’ maar dacht ‘oui oui, het gaat hier op z’n Francais, zo ook le planning!’. Ik heb me goed vermaakt met het kijken naar de airshow van mijn Squadron members, van halve crash landings en wave offs tot perfecte landingen en mijn favoriet the break, hangend in het gras of lui op het terras. Af en toe kon ik het niet laten om met de transceiver Valery Ground ('Start up approved, Information November correct, for taxi 123,5') te spelen. Ik had zoveel tijd over dat ik zelfs een rondvlucht heb kunnen boeken langs de krijtrotsenkust en Le Havre bij DannyAirways! Lieve lezer, ik kan u zo’n ervaring aanraden!
Een aantal dagen verder, ondertussen verbrand van de zon, vieze plekken van het gras op m'n broek, volle pens van de driehonderdtachtigste Orangina, kwam er tijdens een matige hang-lunch bij La Poste (of zo iets) in het centrum van St Valery-en-Caux een sms’je binnen van MikeMike: “the Yankee has arrived”. Wow! Da’s mijn favoriete Piper! Opeens ging alles heel snel. Adrenaline schoot al mijn luiheid weg, ik wilde onmiddellijk weg, ik heb nog nooit zo snel een lunch weggewerkt. Ik denk zelfs dat ik op normal operating speed van Squadron member Zulu alles naar binnen heb geschoven. En neemt u van mij aan, dat is een bijzondere prestatie!
Aangekomen op het vliegveld stond de Yankee, letterlijk en figuurlijk het juweeltje van de Piper -vloot, al glimmend in de zon te wachten op mij. Ik ben meteen lesvluchten gaan doen op de Yankee met MikeMike, die al snel het prettige en warme gevoel gaf dat het best goed gaat. En ook met Bill, of ‘le roi’ die hardhandig te kennen geeft dat je er nog geen reet van snapt en dat je het als gewone burger ook nooit zal snappen. Niet het meest fijne gevoel dat je kan hebben, zo vlak voor je examen. Maar goed… ben op niveau gebracht, de Yankee moest helaas weer vertrekken maar een andere Piper, de Golf (PH-SVG) werd alsnog ingevlogen. Dit is de kist die op de regenachtige vertrekdag al ingevlogen had moeten worden. Ditmaal werd het toestel ingevlogen door de examinator zelf! Wat een eer! Alles was nu bijeen voor de examendag. Op tijd gaan slapen, het glaasje Calvados voor een keer overgeslagen en vroeg weer op.

Freek, de Examinator, was na een aantal koffie klaar voor vertrek. Hij had dat blijkbaar net als ik ook nodig. In de afgelopen 2 jaar hebben de meeste leden en instructeurs – gewenst of ongewenst – een Nickname gekregen vanuit ons Squadron. Meestal leuk gekozen hoor, want wij willen iedereen positief en op humoristische wijze weergeven natuurlijk. In het geval van Freek is dat in 2 jaar nooit gelukt. Niets was bijpassend en we kregen er gewoon de gelegenheid niet voor. Ik ben er nu echter definitief uit. Eindelijk! Freek is Mister Cool. Mike Charly dus. Alles is Cool! Acteert Cool, Kleedt Cool, Vliegt Cool, Kroegt Cool, Examineert Cool, iedereen wil zo Cool zijn. Rapper, DJ, Vlieger, Capuchonmarokkaan, bartender of zelfs pseudo 737 vlieger met ambitie om een eigen Dornier toestel te hebben, iedereen wil zo Cool zijn!

Na mijn verplichte oefeningen gevlogen te hebben, gaf Mike Charly aan dat het goed genoeg was gegaan. “Nu gaan we leuke dingen doen”. Kort daarna hing de kist bijna op z’n kop en hebben we Spin en tolvluchten gedaan en wat speciale manoeuvres. Met een Low-Pass over the Field zat het er op. Al het werk heeft geloond. Met name krediet voor instructeur Victor Quebec. Hij is verder niet genoemd in The Cast, maar dat is niet gek want als we over hem gaan bloggen dan raakt internet verstopt. Dan krijg je tijdens het browsen: “ dit is de laatste pagina van Internet, u heeft nu internet uitgelezen”. Gefeliciteerd door een ieder die aanwezig was op de grond en enorm blij na de 2 jaar durende intensieve periode: Geslaagd!

Mini-serie Yuppenweek: Operation Cumulus

Danny kon maar moeilijk slapen van de spanning en was al vroeg op de club. Hij had aangeboden de PHSVQ naar Frankrijk te vliegen, maar bleek zichzelf getrakteerd te hebben op een dagje rondhangen op de club. Hij was niet de enige. Allemaal treurige gezichten, turend naar het einde van de baan, wachtend op de optrekkende bewolking. Rotterdam, Oostende, Koksijde, Dunquerque, allemaal gaven ze knuddeweer op. De METARS werden uitgewisseld, en de een had een nog betere app dan de ander.

Na een hele dag wachten en vervelen, navigatie plannen uitwerken, weerberichten napluizen, navigatieplan omzetten in IFR, toch weer terug naar VFR op ander toestel, besloten we pas rond 18.00 uur om toch maar onder 'special VFR' Rotterdam uit te vliegen. Dan is de bewolking nog te laag om op normaal zicht weg te gaan, maar met verscherpt radar toezicht van de toren, mag er 1 toestel tegelijk Rotterdam in of uit. Dat hebben we geweten. Even later hingen Marguerite en ik op 600 voet boven de Maasvlakte, zigzaggend tussen de kranen en andere uitsteeksels, op weg naar Zeeland. Orienteren boven Zeeland is dan heel erg moeilijk, dus ik vloog maar recht op het radiobaken Haamstede af. Vliegveld Midden Zeeland wist me te vertellen dat het weer bij hen iets beter was, dus we besloten maar door te vliegen in plaats van om te keren. Ze hadden gelukkig gelijk. Ik had er echt geen trek in om na een dag hangen alsnog terug te gaan. Ik had zin in Calvados!


EHRD-LFOS weergeven op een grotere kaart

Boven Zeeland hing de onderkant van de bewolking steeds hoger, en kregen we weer meer zicht om te navigeren. Bij de grens hield de bewolking zelfs op, en langs de Belgische kust vlogen we op 1.000 voet heerlijk in de zon. Dat duurde niet lang. Na het aanmelden bij Lille Information vlogen we bij Dunquerque tegen een muur van bewolking op. We konden niet lager gaan vliegen dan 500 voet, dus uitwijken, omkeren of erboven? We zagen een gaatje in de bewolking boven ons en prikten er doorheen. 'VFR on top' heet dat, heerlijk in de zon, boven een wit wollig tapijt. Ik voelde me net een airliner :)

Over de radiobakens Boulogne en Abbeville ging het richting Dieppe. Dat ging heerlijk zo, op 4.000 voet en Marguerite smeerde zich nog eens in met zonnebrand. De TomTom gaf aan dat we er toch echt bijna waren. Wij turen door de schaapjes, op zoek naar een gaatje waardoor je de grond kon zien. JA, daar! Gas dicht, neus omlaag, jankend-stuka geluid maken, en met bochtjes om elke volgende wolk heen. Supercool om te doen! Net Alladin op zijn tovertapijt. Onder de bewolking is het zicht nog steeds slecht. Ik besluit wat langzamer te gaan vliegen, om het landschap af te zoeken naar herkenningspunten. Alleen: elk dorpje lijkt op de volgende, en ze hebben wel 100 windmolens staan. Voor extra spanning voor gevorderden, komt hier ook de grond omhoog :) 500 voet is dan voor je het weet geen 500 voet meer. Ineens vlieg ik in een wolk waar geen einde aan kwam. Dat was wel eng. Zoals geleerd bij de IFR les met Kees naar Antwerpen, focus ik me direct alleen nog maar op m'n instrumentenpanel. Rechterbocht met 3o graden helling, 180 graden omdraaien (want daar was zonet nog geen wolk) en vooral niet zakken maar klimmen (!) want ik was net over wat powerlines gekomen waar ik niet in wilde komen te hangen. We komen de wolk weer uit en mijn samengeperste poezelige billetjes kunnen weer relaxen. Uitwijken of een tweede poging? Tweede poging natuurlijk! Uitwijken is voor homo's :) Dit keer heel ver voor de baan recht voor de baan. Later deze week zou dat 'extreme long final overhead the powerlines' gaan heten. Flaps voor slow flight, richten en flaren... pfff, hij staat. Wat een vlucht! Marguerite deed d'r ogen weer open. We zijn er! High Five!

Dit avontuur heeft me veel krediet opgeleverd: ontzag bij de andere ervaren vliegers die zijn gaan autorijden ipv vliegen, andere instructeurs dat Marguerite en ik dit geklaard hebben, applaus bij het clubdiner en... bij de rest van het squadron, zodat ik later die week bij de BBQ tot volwaardig lid van het 070 squadron ben benoemd :)

Le roi stond ons al op te wachten en Oscar Lima had in onze villa binnen no time een heerlijk diner op tafel staan! Vive la France! Dit wordt een topweek!