Piet Paulusma presenteert het weer van gisteren

Soms heb je van die momenten dat je met geknepen billetjes in het toestel zit en een zucht van verlichting slaakt als je de landingsbaan afrijdt. Ik had gister zo'n moment...

Vijf keer per jaar vliegen we een wedstrijdje, een rally. Het is vaak een puzzeltocht waarbij je foto's moet maken van bepaalde gebouwen die het antwoord zijn op de betreffende vraag. Otto had de Hofstadrally georganiseerd, om de clubleden wat bewuster te maken van de thuisstad van het 070 squadron. De rest van het squadron deed als deelnemer mee. Ik met Vincent en Paul en de rest bij Rein in de kist. Even later vlogen we boven het Prins Clauspein, flyovers te tellen, in opdracht van Otto.

Toen kwam het: boven EHP26 (het verboden gebied boven het centrum van Den Haag) dreven de watten (wolkenflarden) op 1.000 voet steeds dichter bij elkaar en werd het zicht op de grond steeds beperkter. Een rondje over links en over rechts voor een ander perspectief mochten niet baten en er onderdoor kon ook niet, omdat Vincent dan tegen het Strijkijzer aan zou vliegen.

We overlegden even over de plan de campagne en besloten de rally maar af te blazen en terug te keren naar het veld. Shit voor Otto, hij heeft er zoveel werk in gestoken, maar safety first, was onze conclusie. Tot zover geen onoplosbaar probleem, maar toen kwam het...

Achter ons bleken de wolken zich ook gesloten te hebben, waar het 3min geleden nog goed weer was. Vincent gaat wat lager vliegen en draait z'n raampje open, pakt de vangrail van de A13 vast en zo zetten we koers terug naar het veld. Maar niet voor lang! De wolken stapelen zich razendsnel op en boven Wateringse Veld vliegen we al volledig in de wolken. Zicht vooruit 0, en de regen trekt lange sporen op de voorruit. (deze vliegtuigen hebben geen ruitenwissers). Vin en ik hebben aan een blik en twee woorden genoeg om de taken aan boord te verdelen: hij vliegt straight (dat is me sinds 2001 niet meer gelukt) en level en houdt hoogte en snelheid, alles op z'n instrumenten. Keurig hoor, m'n complimenten! Ik bedien de radio en probeer te navigeren met de iPad op schoot, de GPS aan en turend naar de grond voor bekende lijnen in het landschap. Paul op de achterbank fungeert als geweten en backup voor ons beiden. Ik hoor over de radio dat ReinAir een cleared for take off krijgt, dus ik meld snel dat wij terug gaan naar het veld due to low visibility. Dan wordt het druk op de radio: alle kisten besluiten achter elkaar terug te gaan, en iedereen zit middenin die heftige donkere regenbui met zicht 0.

Dan komt er een onuitgesproken bijzondere samenwerking tot stand. Iedereen is heel kortaf over de radio, om de frequentie zo snel mogelijk weer vrij te maken voor de volgende. De verkeersleider schakelt tussen alle kisten en probeert ze weer terug te krijgen naar het veld. Wij dalen noodgedwongen naar 500ft met de hoop dan de grond weer te zien. Onder ons alleen maar weilanden. Geen idee waar we zitten. Volgens de GPS komen we dicht in de buurt van reporting point Tango, waar Rein zonet ook zat. Buiten zien we niets en is het donker geworden. Normaliter moet het kleine verkeer zorgen voor zijn eigen veilige separatie van ander klein verkeer, maar omdat we niets zien, vraag ik de verkeersleider om ons te behoeden voor een botsing. Het zweet breekt ons uit en de billetjes worden stevig gespannen.

Volgens de GPS moet hier ongeveer de baan zijn, maar ik zie het nog niet liggen... en voordat ik het uit kan spreken, doemt de baan toch recht voor ons op. Er volgt een collectieve pfieuw. Okay, neerzetten nu: cleared to land. Onderweg tijdens het taxiën vraagt de verkeersleider of we zo even telefonisch contact met hem willen opnemen. O-o... dat is meestal een signaal dat je zo ontzettend de wind van voren krijgt, maar dat hij je nog wel de waardigheid gunt om dat niet over de radio te doen waar iedereen meeluistert.

Het bleek mee te vallen. Hij verontschuldigde zich dat hij ons heeft laten vertrekken. De weersvoorspelling zat er mega naast en dat hadden ze niet zien aankomen. Toen alle kisten binnen waren, zakte het weer zelfs nog onder de vliegminima voor Special VFR, d.w.z. dat het vliegveld gesloten is voor al het verkeer dat op zicht vliegt.

Needless to say zijn deze 15min vliegervaring de rest van die avond het onderwerp van gesprek. De rally hebben we hopeloos verloren, maar dat maakt niet uit. Wat een adrenaline!

Operation Schnitzelweekend

Vlak na WO2 waren de wraakgevoelens tegen Duitsland erg sterk. President Roosevelt en Prime Minister Churchill werkten aan plannen voor verplichte halvering van de vooroorlogse Duitse industrie. Op slechte dagen wilden zij er zelfs een herdersstaat van maken compleet zonder industrie. Ook koningin Wilhelmina was fel en wilde genoegdoening voor de aangerichte ellende. Zij liet een Nederlands annexatieplan maken. Dit Bakker-Schut plan omvatte de annexatie van Duits grondgebied langs de hele oostgrens van Nederland van Wilhelmshaven tot het Ruhrgebied. De Allied High Commission wilde er niets van horen. Duitsland was al genoeg gestraft en moest stabiel genoeg blijven om de Sovjets op een afstand te houden. Uiteindelijk koos Amerika voor het Marshall plan om de Europese landen weer op te bouwen, maar niet ten koste van Duitsland.

Dit squadron vliegtripje op Bevrijdingsdag gaat dus naar onze Oosterburen. Tijd voor een inspectie van de gebieden waar Wilhelmina haar oog op had laten vallen. Eens kijken of we er wat aan gemist hebben. Zonder Vincent dit tripje. Hij staat op het punt om papa te worden. Maar wel met Monique en Sander op de achterbank. Ready for departure!

Helemaal stealth zijn we niet. De luchtverkeersleiding heeft ons plan al snel door en vraagt of Hoogeveen the place to be is vandaag :) Voor Paul wel, maar daar komen we later pas achter. Ook vliegveld Groningen heeft ons door en de derde kist krijgt al toestemming om het veld te overvliegen, voordat ie er om vraagt.

Borkum is het eerste Duitse Waddeneiland, naast Schiermonnikoog. Ik had het verder van de kust verwacht, maar het ligt eigenlijk heel dichtbij. We schakelen over naar de verkeerstoren van Borkum, maar in het Engels is hij niet helemaal thuis. ‘Wir haben einunddreißig in betrieb’. De approach is om een punt van het eiland, en dan over het wad recht voor de baan, supermooi! De baan is maar heel smal, dus dat wordt goed mikken! ‘Wind am Norden mit zehn’ krijgen we nog net even de wind door, en even later staan we op Borkum en komen de andere twee kistjes achter ons ook binnen. Wilkommen in Deutschland!

Borkum heeft een echt aankomstgebouw met een informatiebalie en zelfs bagagetrolleys zoals op Schiphol! whahaha! Het restaurant zit in het hotel dat iets hoger op de duin staat. De zon is doorgebroken en achter glas op het terras is het echt superlekker. When in Germany, do as the Germans. We besluiten bijna allemaal voor de Schnitzel te gaan en het is dat we nog moeten vliegen, anders had er vast een biertje ook bij gepast. Het is eigenlijk zonde dat we daarna weer weg moeten, we hadden hier ook gerust nog kunnen blijven chillen. Dat wordt een terugkomertje, al was het alleen maar voor de verkeersleider.  Bij de departure bleek hij zelfs zo slecht Engels te spreken dat we op al onze mededelingen en vragen hetzelfde antwoord terug kregen: “PHVSY taxiing out to runway”... “Wind am Norden mit zehn” (wind uit het noorden met 10 knopen) “PHSPZ is lining up”... “Wind am Norden mit zehn”, en eenmaal in de lucht: “Thank you for your service, see you next time!” werd beantwoord met “Wind am Norden mit zehn”. Hilarisch!

We tellen de eilanden onder ons. Bijna elk eiland heeft een eigen vliegveld en we tuffen op 2.000 voet achter elkaar aan naar Wilhelmshaven, met een prachtig uitzicht op de wadden bij eb. De approach bij Wilhelmshaven is ook mooi! Over de baai, langs de stad en de haven waar de Duitse marineschepen aan de ketting liggen. Deze luchtverkeersleider lijkt op een verstrooide professor en spreekt ook niet veel Engels, maar doet zijn uiterste best om ons te servicen.

Het hotel Kaiser is echt Duits. Buiten geel stucwerk op de gevel, binnen veel hout en tapijt, met draadglas in kunststof kozijnen. Lekker oubollig dus, met zo’n knus hotelcafe met een bar en getimmerde rondzitbanken. Prachtig toch! Het avondeten in ‘het centrum’ zou niet noemenswaardig zijn, behalve dat de kaart niet zo uitgebreid was en dat we daarom maar weer allemaal de schnitzels gingen, en zo is de bijnaam voor dit weekend geboren!

Het ontbijt was enorm uitgebreid, echt supergoed. Aanradertje dus! Maar nu zit ik dus echt wel vol.

Paul bleek zijn jas vergeten te zijn in Hoogeveen... We passen de route iets aan om met een tussenlanding in Duitsland zijn jas op te gaan halen. Varrelbush heet het veld, maar dat is maar voor heel even, al snel is het omgedoopt in Vrouwenbos. De vlucht erheen gaat over een vlak en weids landschap, met niet ontzettend veel herkenningspunten. Dorpje hier, dorpje daar, watertje en een snelweg. Het veld is wat lastig te vinden, maar wel enorm leuk. De grasbaan is voorzien van grasdoorlatende rubberen matten met zelfs een centreline erop geschilderd. Misschien een goede investering voor Midden Zeeland, Hilversum of Texel. Vooral de tweede loopt regelmatig te miepen over de toestand van het veld na een paar regenbuien.

Iedereen schreeuwt om schnitzels voor de lunch, maar die hebben ze niet. Dan maar een curryworst, ook erg Duits toch? Leuk veldje, ook voor herhaling vatbaar. Dan gaat de tijd dringen en zetten we koersje 270 aan, naar Hoogeveen. Daar aangekomen blijkt het restaurant dicht. We zien Pauls jas hangen, maar kunnen er niet bij. Balen! en duur! 3 kisten laten omvliegen voor een jas waar je niet bij kunt... we hadden hem beter gewoon geld kunnen geven voor een echt leuke jas, aldus ReinAir :)

De terugvlucht over het Veluwemeer gaat zonder problemen. Wat een leuke trip was dit weekend! Iedereen is het erover eens. Dit moeten we vaker doen. Ook Sander en Monique zijn positief: we zijn erin geslaagd om niet alleen maar over vliegen te praten...

Resumerend: Het is maar goed dat koningin Wilhelmina haar zin niet kreeg. Als ze haar zin wel had gekregen waren de vliegveldjes op de Wadden ondertussen verdwenen, hadden we niet zo gelachen om die ‘Wind am Norden mit zehn’, was het landingsgeld veel duurder geweest en hadden we vast niet van die lekkere schnitzels gegeten.

Auf Wiederschnitzel!

Codesharing rond de Zuiderzee

Soms wordt je wakker en heb je zo'n zin! Dit was zo'n dag. Ik had er zelfs de wekker voor gezet. Vroeg uit de veren, er moest gevlogen worden. Dit werd een Danny-dag. In de cabrio lekker hard rijden, met raam open en hard en vals meezingen met de 3js. Ja, elke gek z'n gebrek. 'Geloven in het leven' heet dat nummer. Songtekst en nummer hier, en gaat erover dat je elke dag heel hard moet genieten op een lekkere uptempo beat. En dat was ik nou net vandaag van plan :)

ReinAir, kleine reisjes voor kutprijsjes (op z'n Haags uitgesproken natuurlijk), had vandaag geinitieerd. Niet dat daar veel voor nodig is hoor: 1 email, sms of telefoontje is voldoende om op z'n minst twee squadronmembers op te trommelen, al moeten ze zich ervoor ziek melden bij de baas. Werken kan morgen ook nog :) Natuurlijk wilde ik mee, en ook OscarLimaLima 'Wat moet je anders doen op zondag?' was present. Objective for today: fladderen met de pa en ma van Rein op Texel, dan door naar Drachten voor samesame met Otto z'n pa en dan inbound VOR 110.4 MHz (het radiobaken Rotterdam) via de toeristische route van DannyAirways. Drukke dag, waarvoor ik meende zelfs een dienstregeling uit te moeten werken om voor het donker weer thuis te zijn, een van de lessen geleerd van De Ronde van Vlaanderen.

Rondje IJsselmeer weergeven op een grotere kaart

Die dienstregeling werd gelijk op de proef gesteld. Het wolkendek hing 's ochtends nogal laag, dus eerst maar een verkenningsvluchtje gedaan met ReinAir boven Gouda. Niet al te best, dus maar terug voor koffie en diesel. Een uurtje later klaarde het al ietsje op. Door een route change langs de kust om Schiphol heen voor easy navigation hingen we even later boven Sweet Lake City. Met 120 knoopjes waren we zo boven de schaapjes van Texel voor een straight in approach voor het stoere roze deel van het squadron.

Reiniers pa en ma keken nog wat gespannen, maar deze vertrouwenwekkende pilot in command en koning van de zachte landingen, kreeg ze er toch in voor een rondje over het eiland. Volgens mij beviel dat goed want ik zag bij terugkomst pa de Wit stralen van trots (of was het opluchting?) dat z'n zoon dit zelf kon. Hij wil vast nog wel een keer mee.

Maar toen...
Voel je de spanningsopbouw?

Het wolkendek viel in elkaar. Het trok helemaal dicht en het werd donkerder. Onderkant bewolking op 300-400 voeten. En dat is te weinig voor de wet, niet voor ons natuurlijk, je kan namelijk ook onder de powerlines door. OscarLima leidde zijn kist en crew danwel naar de run up position, maar besloot daarna de engines weer uit te zetten en te wachten op betere tijden. Good call. Twee keer steeg er een kist IFR op. (zij mogen door het wolkendek op instrumenten ipv op zicht) en rapporteerden zij de hoogte waarop ze de wolken in vlogen. Toen dat hoger was dan 500 voet, waagden we het erop. Met 3 paar ogen en een GPS op schoot als backup hadden we uiteindelijk geen moeite om de afsluitdijk te vinden en deze te volgen naar de overkant, maar een beetje spannend was het wel.

Fryslan heet het hier en Otto voelde zich meteen thuis. Het wolkendek trok open en we konden leuk zigzaggen tussen de wolkjes door. Wat is dat een leuke bezigheid! Over het wolkje, onder het wolkje, op weg naar Ljouwert en Drachtn. Daar stond Otto's pa al te wachten, maar wat hij nog niet wist en wij wel, is dat ie ff mee naar boven mocht :) Geen speurtje angst te bekennen: met een smile van oor tot oor, ready for departure!

DannyAirways heeft geen catering aan boord, maar je krijgt wel altijd waar voor je geld. Dit keer een hele educatieve route over ouderwetse en nieuwerwetse landschapskunst. In Lemmer, aan de Friese IJsselmeerkust heeft iedereen een aanlegplek voor hun boot aan huis, zoals parkeerplaatsen in de rest van het land. Prachtig hoe de waterwegen de woningen omsingelen in kunstzinnige cirkels.

Even verderop de Noordoostpolder, met zijn kaarsrechte verkavelingen en boerderijen op een repeterend patroon, als een schilderij van Mondriaan.

Walibi World in Flevoland met achtbanen. Dat kunnen wij ook zonder rails :)

Wildviaducten bij de Veluwe lijken op de aquaducten die we even daarvoor in Friesland zagen.

Bij Utrecht de restanten van de Hollandsche Waterlinie in het landschap: stervormige eilanden omsingeld door een gracht.

De laatste verrassing lag in de Maarsseveense Plassen, 2 minuten vliegen verderop: een avonturenspeeleiland voor kids in de vorm van een levensgroot puzzelstukje. How cool! Speciaal voor VFR piloten :) Trouwens ook te vinden op Google maps.

Onwijs leuk, zo'n codesharing flight tussen ReinAir, OLL en DannyAirways. Daar volgen er vast snel meer van! Tune in again!

Ronde van Vlaanderen

Eigenlijk hadden we het plan om de spiksplinternieuwe ANH op te halen na een opknapbeurt, maar ze was nog niet klaar. Maarja: een kist was gereserveerd, Vin en ik hadden allebei een vrije dag, en het was ook nog eens CAVOK (geen wolkje aan de hemel). Kijk, dan ga je niet cancellen.

Een rondje Spa stond op het program. Vin en ik hadden een avondje vluchtvoorbereiding gedaan, maar een mailtje de volgende dag naar het veld om toestemming te vragen om te mogen landen, kwam terug met de mededeling dat er 10cm sneeuw op de baan lag, en dat ze die er voor DannyAirways niet af gingen halen. Pfff. Zijn toch halve Fransen hè, die Walloniërs.

Op het laatste moment dus de plannen omgegooid: De Ronde van Vlaanderen werd het, naar velden die wel sneeuwvrij zijn gemaakt. Antwerpen, Kortrijk en mijn favoriet Oostende. Eerst ff volgooien. Daar hebben de Robin diesels trouwens personeel voor, en die komen aanrijden met een hele grote tankwagen :) Luxe poes dus.

Voor de startline, klaar voor de start... cleared and go! Ik vloog de eerste leg naar Antwerpen, in de gele trui, zodat Vincent nog even kon afkijken waar alle knopjes ook al weer zaten. Hij heeft gelest op de Piper, en heeft pas net de switch gemaakt naar de Robins, bless him. Op een dag komen ze allemaal :) Zelfs Bill jr en RDW, mark my words. Met een straf windje in de rug, gingen we lekker hard. Overhead Seppe, door de CTR van Woensdrecht de F16's ontwijken en je krijgt de Belgen al aan de lijn met dat leuke accent.

This is Brussels Information, you are identified. 

Na een switch naar Antwerpen Tower mag je al invliegen via een van de invliegpunten rond het veld. Vincent had het maar druk met al die frequenties. Top, zo'n co-piloot die vooruit werkt en de vlieger deze zorg uit handen neemt. Hij mag nog een keer mee! Zo'n eerste keer op een nieuw veld is toch altijd ff zoeken. Waar ligt dat invliegpunt, waar ligt het veld, wat zijn de indraaipunten? Ging natuurlijk allemaal gewoon veilig, maar ik merkte wel dat de workload een stuk hoger lag dan waar ik aan gewend was geraakt. Ik moest echt even aan de bak. Een paar minuutjes later stond ik op runway 11 en bleek dat er ook nog een Antwerpen Ground frequentie was, die had ik niet verwacht. In Rotterdam hebben we een Delivery, maar die gebruik je alleen bij vertrek. De taxi clearance na de landing krijg je bij ons gewoon van de Tower, maar in Antwerpen dus van Ground. Runway verlaten en netjes voor de lijntjes wachten op toestemming dus.

Antwerpen Airport is vergelijkbaar met het hoofdgebouw van Rotterdam Airport. De luchtvaartmaatschappijen zijn vertegenwoordigd in de hal, dus gelijk maar even een postvakje aangevraagd voor DannyAirways. Er is een uitgebreid restaurant en een meteo kantoor voor je volgende vluchtvoorbereiding. Ook moet je na vertrek weer door de poortjes van de douane. Toch cool, als je met je eigen vliegtuig bent. (nouja, van de club dan, maar je begrijpt wat ik bedoel toch?)


De volgende leg na de lunch was voor de bolletjestrui drager VdK Airlines en ik was de co. Een departure over de city naar uitvliegpunt Tango en via Gent langs de snelweg naar Kortrijk. Dat gaf mij mooi de mogelijkheid om in flight ff te klooien aan de Garmin GPS van de kist om die ook te leren kennen, en mijn eigen GPS op de iPad. Als je zelf vliegt heb je daar geen tijd voor en aan de grond trek je snel de batterij leeg. Beide GPS'sen hielden zich goed, en zaten er nooit naast. Je mag de GPS dan wel niet gebruiken als primaire navigatie, maar toch handig zo'n backup-system. Een half uurtje later draaiden we naar final runway 07. Staat er alleen net een kerk op short final! Gekke Belgen. Maar wel leuk genoeg om 2x te doen :o! Kortrijk vonden wij niet zo gezellig. Niet alleen was de administratie self service, maar ook het restaurant was dicht en in het restaurant naast de terminal stuurde ons weg, want ze gingen zo sluiten. Ballentent.


Pilot change again en DannyAirways vloog naar Oostende. Omdat runway 06 van Kortrijk in de richting van het centrum ligt, en ze je daar niet op schoorsteenhoogte overheen willen, moet je met de 'best rate of climb' omhoog. Dat wil zeggen met een lage snelheid en de grootste klimhoek omhoog, zodat je binnen de kort mogelijke afstand, zo hoog mogelijk zit. Dat scheelt geluidsoverlast. Wat nou overlast? Dit is toch een prachtig geluid? Maargoed. 65 kts en meer dan 1.000 ft/min omhoog, is best steil! Spannend! Note to self: niet doen met passagiers.

Oostende was ik al eerder geweest, dus het vinden van het veld was een makkie. Als je de kust bereikt ben je te ver :) De aanvliegroute vanuit zee naar runway 08 ligt over de vele stacaravans langs de kust: allemaal witte streepjes in een regelmatig patroon. Grappig om te zien, maar vreselijk om daar te staan lijkt mij. Omdat deze baan 3200m lang is, en je toch maar 1x landingsgeld betaalt, kon ik hier mooi m'n 'engine failure after take off' oefenen. Dat vind ik een leuk kunstje. 2x kreeg ik een motorstoring in 1 landing, what are the odds? Na de doorstart even klimmen en weer het gas dicht, neus omlaag drukken en flaps uit voor meer luchtweerstand, flaren en de kist weer landen. Ik riep wel even: 'simulating', om de verkeerstoren niet te laten schrikken van mijn aparte manoevre.




Ook na de full stop is EBOS leuk: je wordt tegemoet gereden door de marshallerauto met zwaailichten en 'follow me' sign en je moet hem volgen van de taxiway naar de parking stand, net als de grote 7-4's die er ook staan. Je moet in zijn auto meerijden naar het havenkantoor om te betalen en er werken hele vriendelijke mensen. Een topveld! Ik zeg: visje eten van de zomer, als de sunset tijd ook een toetje toestaat.


De VdK Airlines vlucht naar Rotterdam was er 1 om te genieten van het uitzicht. De navigatie op zicht was natuurlijk een eitje zo langs de kust en met CAVOK. Met de wind op de neus kropen we terug naar Holland. Die stippellijn op de grond zie je natuurlijk niet liggen vanuit de lucht, maar je ziet heel snel dat je weer in Holland bent. Alle akkers worden recht in een stroken- of vakjespatroon en de huizen bundelen zich tot dorpjes. In België is dat allemaal wat minder geordend. Een kwartier voor sunset landen we met de ondergaande zon in de rug via een direct right hand base 06 over Vlaardingen.

Wat een topdag! Thx VdK! Mag ik nog een keer mee?

Squadron Agenda

Nu dat het squadron voltallig gebrevetteerd is, wilt u natuurlijk vast weten waar u ons kunt ontmoeten, voor een Meet&Greet, een handtekening, een foto, een praatje of voor de merchandise.

Daarom houden we hier een squadron agenda bij, die ik zal proberen zo up-to-date mogelijk te houden. Wijzigingen voorbehouden.

2 februari Squadron Ledenvergadering en diner, O'Caseys Irish Pub aan het Noordeinde
14 februari Winterrally
17 februari Verjaardag Bill jr.
23 februari Infoavond met de luchtverkeerleiders van EHRD
1 maart Squadron Ledenvergadering en diner
ergens in mrt: Operation Overnight Bovenwindse Eilanden
5 april Squadron Ledenvergadering en diner
10 april Rally 1
21 april Doellandingenwedstrijd
26 april Nieuwe ICAO Kaartavond door RDW en Bill jr.
2 mei Verjaardag OLL
3 mei Squadron Ledenvergadering en diner
8 mei Rally 2
14 mei Verjaardag NSG
1 juni Verjaardag VDK
3 juni Unusual Attitudes
7 juni Squadron Ledenvergadering en diner
10 juni Verjaardag DannyAirways
12 juni Rally 3
17 juni Open Dag Vliegclub Rotterdam
23-30 juni Squadron Tour de France
30 juni Operation SunSet in Valery, France
5 juli Squadron Ledenvergadering en diner
10 juli Rally 4
28 juli Verjaardag MikeMike
2 augustus, Squadron Ledenvergadering en diner
1 september Open Dag Vliegclub Rotterdam
2 september Rally 5 en BBQ
6 september, Squadron Ledenvergadering en diner
22-23 september Verharde Korte Velden tour Duitsland
4 oktober, Squadron Ledenvergadering en diner
16 oktober Oudejaarsavond, viering nieuw Jaartelling: #jaren na VDK's brevettering
20 oktober Bierfest
28 oktober 2015 Typerating VDK op de Boeing 747-800
1 november, Squadron Ledenvergadering en diner
17 november, Winguitreiking en Clubfeest
6 december, Squadron Ledenvergadering en diner
6 januari 2013, Nieuwjaarsborrel

En natuurlijk bijna elke zondag op de Vliegclub Rotterdam, aan de Zaventembaan 1, en regelmatig in het 2e clubhuis bij HeM, in de Molenstraat in Den Haag, door ons ook wel EHP26 genoemd, naar de Prohibited Zone nummer 26 waar het middenin ligt.

Divert due to sick passenger

Hmm, not good voor m'n reputatie, maar op request van Margot, (uit te spreken als MAR-go, de schat) van de balie, die vond dat mijn nieuwe blog entry zo lang uitbleef, toch maar een stukje over m'n vlucht van laatst.

Bij mijn huidige baan werken leuke mensen, maar bij mijn vorige baan zijn een paar van die mensen ook vrienden geworden. Waar ligt het verschil? Bij die mensen kom ik onaangekondigd thuis over de vloer, gaan we samen stappen, of word ik uitgenodigd op hun vakantieadres. Zo ook met Kees. Topvent met een topvrouw (ik doe hier graag de groeten aan Jose!) en topkid. Klaverjassen waarbij we allebei ruzie met onze partners krijgen (kom je nou weer met die kale tien uit? zucht), ontbijten (in onderbroek en slaapshirt) met prachtig uitzicht op de heuvels rondom zijn vakantiehuis, gek dansen op harde muziek van George Michael, that kind of guy.

Kees was wel toe aan een vluchtje vond ik. Enthousiast als hij is, twijfelde hij niet eens. Zoon Chris mee, vriendje van zoon Don mee en op naar Teuge. Woohoo!

Als ik mensen meeneem, vind ik het altijd wel leuk om ze iets meer te vertellen over vliegen dan alleen hoe ze hun gordel moeten vastmaken. Over circuitvliegen, aerodynamica en navigatie, alles komt in vogelvlucht voorbij zolang ik zie dat ze er interesse in hebben. De boys hingen aan m'n lippen :)

Na een fotosessie voor de prop en even spelen met de headsets, konden we op weg. Het rondje boven je eigen huis is natuurlijk altijd leuk, dus via een non-standard departure naar Sweet Lake City. Kijk, en daar ging het mis, maar dat wisten we toen nog niet...

Tien minuutjes later vlogen we op 1.000 voet (onder de CTR van Schiphol natuurlijk) over de weilanden naar Utrecht. A12 check, zendmast van Lopik check. Achterin hadden ze het naar hun zin en werd de fotosessie voortgezet. Kees voelde zich wat minder. Bleek dat Kees' otolietorgaantjes aan het headbangen waren. (verkeerd evenwichtsgevoel door de draaiing boven z'n huis) Not good. Elke vlieger weet hoe ziek je je daarvan kan voelen. Doorgaan naar Teuge leek me niet zo'n strak plan. Kaartjes erbij, frequentie erbij en een left turn to Hilversum.

Hilversum Radio, Papa Hotel Sierra Victor Quebec,

divert to your field due to sick passenger.

Request aerodrome information.

Zachte landing, helemaal uitrollen en met ruime bochten om het natte gras niet om te zetten in graspollen. Na een lunch en cola zonder prik (tip van het restaurant: cola met schepje suiker om de prik eraf te krijgen) ging het gelukkig al beter.

De take off was nog even spannend voor de toren. Door het natte gras en 4 passagiers, is 500m baan niet heel erg lang. Gelukkig heb ik een soft field take off in mijn assortiment zitten :) beetje lengte pikken aan het begin, niet stilstaan, vaart maken, snel los trekken, stall warning negeren, en horizontaal in grondeffect boven de baan vaart maken om pas daarna te klimmen. I love it when a plan comes together.

De terugweg over slot Zuilen en de Reeuwijkse plassen direct naar Mike ging verder zonder problemen en Kees kon er gelukkig al weer een beetje van genieten. Na een left hand downwind 06 en een short circuit start de base turn now, stonden we binnen no time alweer op intersection Victor 3.

Ik weet niet wie het nu rotter vond dat Kees zich niet lekker voelde: hij omdat we de plannen moest wijzigen, of ik dat hij er niet van kon genieten. Misschien moet ik hem van de zomer nog eens polsen, maar dan zonder 360's! Promise! Of ligt het toch aan mijn beroerde vliegkunsten #pilotsinducedoscillation ? Hmm.

Aircrash Investigation

Op 11 december 2011 is vlucht 1112 van DannyAirways net opgestegen van het vliegveld van Seppe National. De piloot en crew van 2 vliegen met de ondergaande zon over de vleugel en een fikse rugwind richting Rotterdam Airport, niet wetende dat zij de hulp van de voltallige airfield fire department nodig zullen hebben om weer veilig thuis te komen...
Welcome to a new episode of Aircrash Investigation.

De dag begon zo leuk. Na de typerating op de Robin Diesel met MikeMike heeft DannyAirways in 1 klap 3 nieuwe kisten aan zijn vloot toegevoegd. Hij had 2 maten bereid gevonden om de PH-SPZ even haar vleugels te laten strekken voor de nieuwe werkweek weer begon. Wat moet je anders op een zondag? Dat dacht de rest van het 070 squadron ook, want we waren goed vertegenwoordigd. OscarLima en DeltaKilo hadden vandaag hun typerating om ook op de drie nieuwe kisten van DannyAirways te mogen vliegen. RDW was nog niet zo ver en maakt eerst een tussenstap op de Piper; die hebben namelijk nog een auto-land knop. Zijn typerating op de Diesels volgt later. Samen met Bill jr. was hij dus ook present.

De 2 maten waren zo keurig op tijd dat ze de full-version briefing met plezier ondergingen. Van Weight&Balance tot wind en van vluchtplan tot navplan, alles kwam voorbij toen Danny op z'n praatstoel ging zitten. Omdat ze niet alleen gekomen waren voor een lezing, moest er ook nog een Operation gevlogen worden! 5 minuten later hingen de boys boven de threshold 06. Dat ging allemaal goed. De crew change op Seppe National ging ook voorspoedig. Niemand ziek, en iedereen durfde ook weer gewoon in te stappen voor de terugvlucht; meevaller. Onder lichte druk van UDP (Universal Daylight Period), met een groundspeed van zo'n 128 knotsen rap terug naar de City. We hadden nog 9 minuten voor end of daylight, wat de gelegenheid gaf voor een orbit boven de verlichtte Zwaan en de kerstboomprojectie op het KPN gebouw. De Pilot in Command zette de daling in, gevolgd door de final approach, ondertussen genietend van de kerstboomverlichting aan de baan: oooohhhh wat mooi! De cleared to land over de radio maakte een einde aan de roes, ze moest nog wel even neergezet worden! Afvangen, gas dicht, neusje trekken, waar blijft de landingstoeter? Toeeeet zei de stall warning, direct gevolgd door een zachte kloink op de landingzone centerline. Aaaaaah, bijna net zo lekker als [censuur]. 

DannyAirways kreeg nog een taxi to Lima, maar onderweg gaat het hopeloos fout. Er moet wel heel veel gas gegeven worden om vooruit te komen. Plop, plop, plop in een regelmatig ritme. Oh [censuur]. De Papa Zulu maakt slagzij en vol voetenstuur tegen kan niet voorkomen dat de centerline niet meer gehandhaafd kan worden. Nog voordat de switch off procedure is doorlopen en de passagiers zijn geevacueerd, staat Willem van de Havendienst al paraat en de brandweer is al onderweg.

De brandweer van Rotterdam Airport rukt niet half uit. Het is alles of niets. Uit 5 brandweerwagens komen zo'n 9 brandweermannen aangesneld en 30sec later had ik ze bijna allemaal onder m'n vleugel liggen, pielend aan m'n wiel: lekke band! Dat hadden deze mannen vaker gedaan, en dat maakte dat m'n ego een mindere deuk opliep dan eerder voorgesteld.

De crew van deze vlucht kon er in elk geval smakelijk om lachen. Ik heb ze maar councelling aangeboden in de vorm van bier en bitterballen. Of ze nog eens in durven stappen moet de tijd uitwijzen.

Fotografie door Marc Davidson Productions. All rights reserved.