Engelandvaarders (2)

Brighton blijkt ook een beetje 070 te zijn: het is ook een badplaats, heeft ook strandtenten, gezellige cafeetjes en een pier! Twee zelfs: 1 afgefikte (nee: geFikte, geen geLikte, viespeuk) en 1 met een permanente kermis. Dat moet goedkomen hier! In de stad vonden we een leuk hotelletje en restaurantje en hebben heerlijk zitten pimpelen.

De boulevard ligt wat hoger dan het strand en onder de boulevard in arcades zitten allerlei cafeetjes, surfscholen en winkeltjes. Mensen zitten overdag en 's avonds niet alleen op het terras, maar ook op het grove korrelachtige zandstrand. Helaas voor ons was er een staking van de vuilnismannen, waardoor de hele stad bezaaid lag met afval. Beetje jammer dit.

De volgende ochtend doen we de gordijnen open en... alles wit. Geen sneeuw, maar we zitten midden in de wolken, op ground level. Zelfs de bovenste verdieping van het flatgebouw naast het hotel is niet te zien. Hmm, dat is niet best. Zo kunnen we niet weg. We proberen alle weather-apps op onze iPad, om, net zoals een aantal keer op de weegschaal staan, de beste aan te nemen voor waarheid. Ships: alle apps het met elkaar eens: dat wordt voorlopig niet vliegen. We wilden nog wel naar Jersey.

Dan maar naar de pier! Een beetje vergane glorie, maar in beduidend betere conditie dan de Haagse variant, met een casino, spelletjeshal en kermisattracties. In de hotelkamer zat Helga van Leur de hele ochtend al met de kaart en weather apps op schoot. Het oog van een drukgebied trok net over het Kanaal. Met de buienrader gokten we dat er een smalle band van mooi weer aan kwam, dus hop: in de taxi, op naar het vliegveld. We drinken er nog wat en BOEM: blauwe lucht! Zo blauw, dat ik zelfs naar flight level 65 kon klimmen, zo hoog vloog ik nog nooit, want in NL doe je dan al snel een wedstrijdje 'wie het eerst uitwijkt is een angsthaas' met Arkefly. Via de Isle of Wight steken we over naar Cherbourg. Dat blijkt nog best een behoorlijk stuk te zijn, met niets dan water om je heen. Danny blij dat er een GPS aan boord is.

 

We snorren zo naar Frankrijk toe en halverwege het Kanaal nemen we afscheid van de Britse luchtverkeersleiding. "Shit", zegt Vincent, "ik moet pissen". Marguerite en ik schieten in de lach, maken waterstraal geluidjes en praten over drinken :) "Hou op, echt, ik moet echt heel nodig, ik haal het niet naar de overkant, ik pis zo in m'n broek". Ehm... en nu? Ja dag! Vincent pakt een flesje water, doet zijn broekrits open, hangt z'n plasser(tje) erin en terwijl ik de FIR boundery overvlieg, vult hij met gemak het flesje. Je kon ons opvegen van het lachen! Ik wiebel met opzet de kist een beetje om hem over z'n handen te laten pissen, gna gna. Een tweede flesje had ook nog wel gelukt, als we die hadden, maar de druk was even van de ketel en hij kon er gelukkig ook hard om lachen.

Boven Cherbourg worden we opgeroepen door de Franse luchtverkeersleider: hij had een belletje gehad van de Britten... er was slecht weer op komst in Jersey en het leek hen niet verstandig om daar te landen. Kennelijk was het einde van de smalle zonnige band daar al aangekomen. Nou, geen probleem. Aan mijn rechterhand zag ik Aldeney, ook 1 van de Britse Kanaaleilanden, waar de tijd heeft stilgestaan, liggen schitteren in de zon, dus ik zet koersje 270. Request divert to Alderney. Ze gaan daar vroeg naar bed, want het vliegveld ging sluiten over 15 minuten, en onze vliegtijd was nog 25 minuten... Ja hoor, ze wilden best open blijven voor ons, voor een landingfee van GBP 500. Grrrrr! Er schoten me een paar Engelse scheldwoorden te binnen.

Ik doe een U-ey en maak er een duikvlucht van. Ik zit namelijk nog op FL65, hoog boven de CTR van Cherbourg. Hier is de verkeersleiding ook al naar huis, maar die Fransen doen niet zo moeilijk over landen op een verlaten veld en landingsgeld. Zelf even kijken turen naar de windzak voor de juiste landingsbaan en plop-plop, wieltjes op de grond: bienvenue en France. In de taxi naar het centrum zien we inderdaad het front binnen komen rollen. Weer hele lage bewolking en regen. Daar had ik idd niet in willen zitten boven Jersey.

Nouja, wij blijven hier vannacht en zoeken een hotelletje op. De volgende dag hadden we nog steeds Brighton weer, dus we moesten ons hier zien te vermaken. Dat is nog niet makkelijk in Cherbourg. Er is hier echt geen r**t te beleven, behalve eten en drinken :)

's Middags zijn we het echt zat. We vertrekken naar het vliegveld en turen naar buiten. De bewolking ligt net rond het vertrekminimum, maar als we nu gelijk na de start naar zee vliegen, dan kunnen we iets lager vliegen zonder gevaar om tegen de Eiffeltoren aan te vliegen. Dit is waar de invasie in 1944 begon: lange stranden en uitgestrekte weilanden. Met daartussen een Atlantik Mauer van kanonnen, bunkers en prikkeldraad. We tonen ons respect met een orbit over zowel de Duitse als Amerikaanse begraafplaats. Ik was hier een aantal jaar geleden en kwam erachter dat hier voornamelijk Duitse jongens van 15-18 zijn ingezet. Die kan je toch niets kwalijk nemen?

Na een oneventvolle stop in Deauville, (wat zijn die Franse velden toch altijd uitgestorven) vliegt Vincent ons naar ons boys-with-toys-summercamp in Valery. Mission accomplished! Ik ben supertrots op mijn crew! (en ook wel een beetje op mezelf) Thank you for flying with DannyAirways!

Badplaatsinspectie

Sander ken ik al vanaf de middelbare school en we hebben al heel wat uurtjes gehangen en gechilled. We hadden alleen nog niet in de lucht gehangen en gechilled :) Hij durfde wel hoor, en vriendin Marjon ook, dus kind naar opa en oma, en hop, met DannyAirways mee! Zo zie ik het graag :)

Met een departure over Delft, even zwaaien naar Arjan beneden, door naar Scheveningen Haven, het Kurhaus en de pier. Even wat zand opstuiven over die net ingesmeerde zeehondjes, gna gna. In ruil daarvoor kregen ze wel gratis een airshow, met 90 graden helling onder de pier door. Nouja, bijna dan.

Sander mag nog eens mee! Niet in de laatste plaats omdat ie van die prachtige foto's schiet! Hier nog 1 van de orbit over de city.

En natuurlijk even een rondje over z'n huis en ouderlijk huis. Z'n pa en ma zijn alleen altijd op vakantie, dus die waren niet thuis ;)

Navigeren in het buitenland

Vroeger gingen wij altijd met de caravan naar Frankrijk op vakantie. Vlak voor vertrek vouwde m'n pa de wegenkaart open op de motorkap en vertelde hij me wat de route werd, zo kon ik hem onderweg helpen met navigeren als ik voorin mocht zitten en ma en Wendy op de achterbank lagen te snurken. Hij wist natuurlijk allang dat de route liep via Antwerpen, Brussel, Namen, Luxemburg, Nancy, Dijon, Lyon etc, maar deed net alsof ik hem moest navigeren. Ik vond het maar wat spannend: als ik iets verkeerd zou roepen, kwamen we dalijk heel ergens anders uit! Bij elke afslag controleerde ik of ik dat herkende op de kaart.

Nu waren de rollen omgedraaid. Nu had ik de route uitgezet, naar Oostende deze keer, dwars door Zeeland en over Brugge. Nu mocht hij op de passagiersstoel met de kaart op schoot. Geen verkeersborden, maar water, eilanden, snelwegen en spoorlijnen door het landschap. In het begin is de schaal van wat je op de kaart ziet en wat je door de voorruit ziet, nogal anders. Je kan echt heel ver kijken. Ook de snelheid is veel hoger. Waar je denkt dat het Hellevoetsluis is, is het al Zierikzee. Maar toen hij dat doorhad, loodste hij me zo de goede kant op. Nu zat hij bij elk dorpje te kijken of hij het op de kaart terug zag. Hoe grappig dat de geschiedenis zich zo herhaalt. Om het extra moeilijk te maken, moest hij ook de radio frequenties wisselen en klaarzetten voor gebruik en dat ging allemaal heel goed. M'n pa is bevordert tot first officer.

Op Oostende werden we opgehaald door de marshaller auto en kregen we een pingpongbatjes-onthaal :) De wandeling naar de boulevard blijkt toch nog wel even doorstappen te zijn. Helaas hebben de Belgen iets andere regelgeving voor strandtenten, want er was niets te vinden van de gezellige strandtenten langs de NL kust. Geen loungetenten, geen sateetjes, geen bubbels. Beetje saaie boel eigenlijk. Misschien moeten we volgende keer de strandtram naar het centrum nemen, maar dat zat er deze keer niet in.

We moesten namelijk weer op tijd terug zijn voor sunset. Boven de Maasvlakte werd ik intercepted door de squadron boys. Rein, Zulu en OLL deden een strandtentinspectie over Scheveningen. All was clear, alle bikini's waren aan, alle spierbundels ingesmeerd, dus mocht ik hen in formatie volgen over de Nieuwe Waterweg naar de stad. De luchtverkeersleider was heel hulpvaardig en we mochten onze gang gaan.

 En nog een afsluitend avondkiekje :)

Batman & Robin(s) in Valery

Bijna ging het niet door! De jaarlijkse organisatie van het St. Valery Zomerkamp 2012 kwam maar niet op gang. Nagelbijtend en tandenknarsend hadden we het er bijna elke squadronvergadering over: waar blijft de uitnodiging voor inschrijving. Toen Otto zag dat er allerlei vliegtuigen werden geboekt in de Valery week die niet naar Valery gingen was de maat vol: Otto kon het niet langer aanzien en besloot 'to the Rescue' te komen. Hij trok zijn strakke legging aan, met gele riem en zwarte cape en trok zijn masker met puntoortjes over zijn hoofd! In zijn splinternieuwe Batmobiel racete hij naar de vliegclub. Samen met Catwoman Janny plozen zij het archief na van eerdere jaren voor een handleiding en eerdere ervaringen, dat er niet bleek te zijn... en puzzelden zij zich suf om voldoende vliegtuigen beschikbaar te krijgen. DannyAirways trok zijn groen-gele Robinpak aan met cape en maskertje alleen over de ogen, haartjes netjes in de plooi. Zulu en ReinAir deden hetzelfde. Zulu, altijd op z'n beste Brits, blijkt dus ook een aardig woordje Francais te spreken, al was het maar vanwege die leuke lerares van de Alliance Francaise die hij wekelijks mag zien. Hij mocht met de Franse autoriteiten regelen dat we de vliegclub voor een week naar Frankrijk mochten verplaatsen en daar dan ook mochten vliegen, solo, met verklaring voor de niet-gebrevetteerden. Rein was druk in de weer met de Diesel, want daar vliegen ze in F niet op, maar de Robins moesten natuurlijk wel mee! Danny mocht de marketing op zich nemen en elk clublid en leerling stalken met een aanmeldformulier.

Wir haben es geschafft! Dik in de veertig aanmeldingen, allemaal enthousiast, een paar leerlingen die nog hun solo moesten verdienen en een tankwagen. Tankwagen? Jah, Rein had een 1000 liter tank voor benzine geregeld, achterin een gehuurd busje. Leeg nog wel, want we gaan natuurlijk niet rijden met de PH-RKB (de PH-Rijdende-Kerosine-Bom). Dat vullen kwam later, gewoon aan de pomp bij de E. Leclerc. Arme vent achter hen bij de pomp: we zijn er bijna hoor, nog 990 liter, whaha.

Marguerite en ik hebben traditiegetrouw een ferry gedaan. De VSY mocht ook mee spelen. We maakten er een leuke dag van, met een lunchstop in Calais. Kijk dit prachtige decor, na de jaren 50 niet meer veranderd.

Je bent pas in Valery als je de krijtrotsen hebt gezien, dus hop! Even op 500 voet over zee langs de kliffen naar Le Havre, even Bonjour zeggen. Wat een uitzicht!

Nieuw dit jaar was de Doellandingenwedstrijd. Maak 2 landingen naar keuze en 1 glide in (zonder motorvermogen) en probeer hem in het eerste baanvak te zetten. Ervoor zijn vette stafpunten (want daar staat bij een echte noodlanding een hek, waar je dan met volle vaart in knalt), dan het beste vak voor de volle punten, volgende vak iets minder punten, etc. Hier geeft Wil nog even de uitleg:

 Twee jaar geleden met Wim Koel in Budel ging het een stuk minder, maar nu: 3x een prachtige landing. Helaas bleek er 1 net in het tweede vak te vallen, maar helaas was er geen video scheids om terug te zien, dus een paar puntjes aftrek. Dat bleek helemaal goed te gaan, totdat Jan, type kerstman zonder rood pak, maar met baard, zware stem en goeie verhalen aan de beurt kwam. Jan was vroeger bushpilot in Afrika en moest leren landen net over de olifant, maar voor de giraffe. Hij had al 7 jaar niet meer gevlogen en nog nooit in dit toestel. Tegen zoveel ervaring kon niemand op. Jan kreeg het volle aantal punten en won de wedstrijd. DannyAirways was gepast en gedeeld tweede. Helemaal happy.

Vast onderdeel van het Valery weekend is het bijzondere-genodigden-gastendiner op het Squadron Headquarters in Greuville, op een kwartier rijden van Valery. (iedereen doet er alleen altijd een half uur over, zie blog van vorig jaar) Er is een behoorlijke wachtlijst voor, dus een hele eer voor zowel de gasten, maar zeker ook voor de organisatoren, als je erbij bent. Je wordt getrakteerd op een heerlijk diner met streekgerechten, goeie wijn en een heerlijke ambiance. Special guests dit jaar waren Bill sr. en Freek. Wat we ervoor terug vragen is een avond vol sterke verhalen over vliegervaringen en andere leuke dingen. Nou, dat kwam helemaal goed. Zulu zat op z'n praatstoel en had kennelijk een enorme vis gevangen...

 Bill sr. zat helemaal op z'n gemak te nippen...

 en hij lag al in een deuk voordat de clue van z'n eigen verhaal kwam. Helemaal leuk!

 Marguerite vond hem ook leuk :)

En Freek is een wandelende vliegtuigontwerper-bouwer-testvlieger-instructeur-acrobaat. Fuck aerodynamica, Freek kan zelfs op z'n kop achteruit vliegen!

 Jongens, wat een geweldige avond!

Lachende papa's & Landschapskunst

Oh, wat loop ik hopeloos achter met m'n blog. Ik heb zoveel leuke vluchtjes gemaakt, maar vergeet telkens een verhaaltje te schrijven. Misschien zijn de foto's wel leuker, dus hier een paar.

Nu het hele squadron gebrevetteerd is, grijpen we elke gelegenheid aan om even te fladderen. Zitten er familie, vrienden, of zelfs maar vage bekenden binnen vliegafstand, zijn we natuurlijk bereid om een kop koffie met appelpunt mee te nuttigen.


Zo zaten Reiniers pa en moe een weekendje op het subtropische Texel en kregen OLL Airservices en DannyAirways een request voor een fly in. No problem, daar maken we tijd voor. Met een departure over Leiden is dat wel zo direct en binnen no time waren we cleared to land op het gezelligste vliegveld van NL. Rein zette z'n pilotenpet op en voor het eerst (?) (waarom nu pas?) ging pa mee omhoog voor een rondje eiland. Hij vond het geweldig! Met een smile van oor tot oor, en met ontzag voor onze vliegkunsten, stapte hij weer uit. Zijn weekend kon niet meer stuk.

OLL had nog een charter in gedachten, al wist de boeker dat nog niet. Huh? OLLs pa woont in Friesland, en dat is vanaf Texel een leuk vluchtje over de Zuiderzee met een touch&go op de afsluitdijk. Pa dacht dat ie gewoon even hallo kwam zeggen op het vliegveld, maar ook hij mocht even mee, ook voor het eerst. Dat liet hij zich geen tweede keer zeggen, dus hop, erin. Misschien is het iets met papa's en dit vliegtuig, maar ook hij kwam met een smile breder dan z'n gezicht uit het toestel stappen :)

DannyAirways vloog de terugvlucht en had een sightseeing tocht uitgezet boven landschapskunst. Zo kwamen we over een aquaduct, het waterrijke Lemmer met een prachtig stedenbouwkundig plan waar iedereen met een boot bij hun huis kan komen (beroepsdeformatie, I know). Boven Flevoland deden we een looping boven WalibiFlevo, boven de Veluwe over een wildviaduct en bij Utrecht over de forten van de Hollandsche Waterlinie. Speciaal voor piloten en google maps ligt er in de Maarsseveense Plassen een avontureneiland voor kids in de vorm van een puzzelstuk. Dat vond ik toch wel heel bijzonder.

Wat is Holland toch mooi van boven! Wil je ook een keer Holland van boven zien? Bel me dan!

 

Piet Paulusma presenteert het weer van gisteren

Soms heb je van die momenten dat je met geknepen billetjes in het toestel zit en een zucht van verlichting slaakt als je de landingsbaan afrijdt. Ik had gister zo'n moment...

Vijf keer per jaar vliegen we een wedstrijdje, een rally. Het is vaak een puzzeltocht waarbij je foto's moet maken van bepaalde gebouwen die het antwoord zijn op de betreffende vraag. Otto had de Hofstadrally georganiseerd, om de clubleden wat bewuster te maken van de thuisstad van het 070 squadron. De rest van het squadron deed als deelnemer mee. Ik met Vincent en Paul en de rest bij Rein in de kist. Even later vlogen we boven het Prins Clauspein, flyovers te tellen, in opdracht van Otto.

Toen kwam het: boven EHP26 (het verboden gebied boven het centrum van Den Haag) dreven de watten (wolkenflarden) op 1.000 voet steeds dichter bij elkaar en werd het zicht op de grond steeds beperkter. Een rondje over links en over rechts voor een ander perspectief mochten niet baten en er onderdoor kon ook niet, omdat Vincent dan tegen het Strijkijzer aan zou vliegen.

We overlegden even over de plan de campagne en besloten de rally maar af te blazen en terug te keren naar het veld. Shit voor Otto, hij heeft er zoveel werk in gestoken, maar safety first, was onze conclusie. Tot zover geen onoplosbaar probleem, maar toen kwam het...

Achter ons bleken de wolken zich ook gesloten te hebben, waar het 3min geleden nog goed weer was. Vincent gaat wat lager vliegen en draait z'n raampje open, pakt de vangrail van de A13 vast en zo zetten we koers terug naar het veld. Maar niet voor lang! De wolken stapelen zich razendsnel op en boven Wateringse Veld vliegen we al volledig in de wolken. Zicht vooruit 0, en de regen trekt lange sporen op de voorruit. (deze vliegtuigen hebben geen ruitenwissers). Vin en ik hebben aan een blik en twee woorden genoeg om de taken aan boord te verdelen: hij vliegt straight (dat is me sinds 2001 niet meer gelukt) en level en houdt hoogte en snelheid, alles op z'n instrumenten. Keurig hoor, m'n complimenten! Ik bedien de radio en probeer te navigeren met de iPad op schoot, de GPS aan en turend naar de grond voor bekende lijnen in het landschap. Paul op de achterbank fungeert als geweten en backup voor ons beiden. Ik hoor over de radio dat ReinAir een cleared for take off krijgt, dus ik meld snel dat wij terug gaan naar het veld due to low visibility. Dan wordt het druk op de radio: alle kisten besluiten achter elkaar terug te gaan, en iedereen zit middenin die heftige donkere regenbui met zicht 0.

Dan komt er een onuitgesproken bijzondere samenwerking tot stand. Iedereen is heel kortaf over de radio, om de frequentie zo snel mogelijk weer vrij te maken voor de volgende. De verkeersleider schakelt tussen alle kisten en probeert ze weer terug te krijgen naar het veld. Wij dalen noodgedwongen naar 500ft met de hoop dan de grond weer te zien. Onder ons alleen maar weilanden. Geen idee waar we zitten. Volgens de GPS komen we dicht in de buurt van reporting point Tango, waar Rein zonet ook zat. Buiten zien we niets en is het donker geworden. Normaliter moet het kleine verkeer zorgen voor zijn eigen veilige separatie van ander klein verkeer, maar omdat we niets zien, vraag ik de verkeersleider om ons te behoeden voor een botsing. Het zweet breekt ons uit en de billetjes worden stevig gespannen.

Volgens de GPS moet hier ongeveer de baan zijn, maar ik zie het nog niet liggen... en voordat ik het uit kan spreken, doemt de baan toch recht voor ons op. Er volgt een collectieve pfieuw. Okay, neerzetten nu: cleared to land. Onderweg tijdens het taxiën vraagt de verkeersleider of we zo even telefonisch contact met hem willen opnemen. O-o... dat is meestal een signaal dat je zo ontzettend de wind van voren krijgt, maar dat hij je nog wel de waardigheid gunt om dat niet over de radio te doen waar iedereen meeluistert.

Het bleek mee te vallen. Hij verontschuldigde zich dat hij ons heeft laten vertrekken. De weersvoorspelling zat er mega naast en dat hadden ze niet zien aankomen. Toen alle kisten binnen waren, zakte het weer zelfs nog onder de vliegminima voor Special VFR, d.w.z. dat het vliegveld gesloten is voor al het verkeer dat op zicht vliegt.

Needless to say zijn deze 15min vliegervaring de rest van die avond het onderwerp van gesprek. De rally hebben we hopeloos verloren, maar dat maakt niet uit. Wat een adrenaline!

Operation Schnitzelweekend

Vlak na WO2 waren de wraakgevoelens tegen Duitsland erg sterk. President Roosevelt en Prime Minister Churchill werkten aan plannen voor verplichte halvering van de vooroorlogse Duitse industrie. Op slechte dagen wilden zij er zelfs een herdersstaat van maken compleet zonder industrie. Ook koningin Wilhelmina was fel en wilde genoegdoening voor de aangerichte ellende. Zij liet een Nederlands annexatieplan maken. Dit Bakker-Schut plan omvatte de annexatie van Duits grondgebied langs de hele oostgrens van Nederland van Wilhelmshaven tot het Ruhrgebied. De Allied High Commission wilde er niets van horen. Duitsland was al genoeg gestraft en moest stabiel genoeg blijven om de Sovjets op een afstand te houden. Uiteindelijk koos Amerika voor het Marshall plan om de Europese landen weer op te bouwen, maar niet ten koste van Duitsland.

Dit squadron vliegtripje op Bevrijdingsdag gaat dus naar onze Oosterburen. Tijd voor een inspectie van de gebieden waar Wilhelmina haar oog op had laten vallen. Eens kijken of we er wat aan gemist hebben. Zonder Vincent dit tripje. Hij staat op het punt om papa te worden. Maar wel met Monique en Sander op de achterbank. Ready for departure!

Helemaal stealth zijn we niet. De luchtverkeersleiding heeft ons plan al snel door en vraagt of Hoogeveen the place to be is vandaag :) Voor Paul wel, maar daar komen we later pas achter. Ook vliegveld Groningen heeft ons door en de derde kist krijgt al toestemming om het veld te overvliegen, voordat ie er om vraagt.

Borkum is het eerste Duitse Waddeneiland, naast Schiermonnikoog. Ik had het verder van de kust verwacht, maar het ligt eigenlijk heel dichtbij. We schakelen over naar de verkeerstoren van Borkum, maar in het Engels is hij niet helemaal thuis. ‘Wir haben einunddreißig in betrieb’. De approach is om een punt van het eiland, en dan over het wad recht voor de baan, supermooi! De baan is maar heel smal, dus dat wordt goed mikken! ‘Wind am Norden mit zehn’ krijgen we nog net even de wind door, en even later staan we op Borkum en komen de andere twee kistjes achter ons ook binnen. Wilkommen in Deutschland!

Borkum heeft een echt aankomstgebouw met een informatiebalie en zelfs bagagetrolleys zoals op Schiphol! whahaha! Het restaurant zit in het hotel dat iets hoger op de duin staat. De zon is doorgebroken en achter glas op het terras is het echt superlekker. When in Germany, do as the Germans. We besluiten bijna allemaal voor de Schnitzel te gaan en het is dat we nog moeten vliegen, anders had er vast een biertje ook bij gepast. Het is eigenlijk zonde dat we daarna weer weg moeten, we hadden hier ook gerust nog kunnen blijven chillen. Dat wordt een terugkomertje, al was het alleen maar voor de verkeersleider.  Bij de departure bleek hij zelfs zo slecht Engels te spreken dat we op al onze mededelingen en vragen hetzelfde antwoord terug kregen: “PHVSY taxiing out to runway”... “Wind am Norden mit zehn” (wind uit het noorden met 10 knopen) “PHSPZ is lining up”... “Wind am Norden mit zehn”, en eenmaal in de lucht: “Thank you for your service, see you next time!” werd beantwoord met “Wind am Norden mit zehn”. Hilarisch!

We tellen de eilanden onder ons. Bijna elk eiland heeft een eigen vliegveld en we tuffen op 2.000 voet achter elkaar aan naar Wilhelmshaven, met een prachtig uitzicht op de wadden bij eb. De approach bij Wilhelmshaven is ook mooi! Over de baai, langs de stad en de haven waar de Duitse marineschepen aan de ketting liggen. Deze luchtverkeersleider lijkt op een verstrooide professor en spreekt ook niet veel Engels, maar doet zijn uiterste best om ons te servicen.

Het hotel Kaiser is echt Duits. Buiten geel stucwerk op de gevel, binnen veel hout en tapijt, met draadglas in kunststof kozijnen. Lekker oubollig dus, met zo’n knus hotelcafe met een bar en getimmerde rondzitbanken. Prachtig toch! Het avondeten in ‘het centrum’ zou niet noemenswaardig zijn, behalve dat de kaart niet zo uitgebreid was en dat we daarom maar weer allemaal de schnitzels gingen, en zo is de bijnaam voor dit weekend geboren!

Het ontbijt was enorm uitgebreid, echt supergoed. Aanradertje dus! Maar nu zit ik dus echt wel vol.

Paul bleek zijn jas vergeten te zijn in Hoogeveen... We passen de route iets aan om met een tussenlanding in Duitsland zijn jas op te gaan halen. Varrelbush heet het veld, maar dat is maar voor heel even, al snel is het omgedoopt in Vrouwenbos. De vlucht erheen gaat over een vlak en weids landschap, met niet ontzettend veel herkenningspunten. Dorpje hier, dorpje daar, watertje en een snelweg. Het veld is wat lastig te vinden, maar wel enorm leuk. De grasbaan is voorzien van grasdoorlatende rubberen matten met zelfs een centreline erop geschilderd. Misschien een goede investering voor Midden Zeeland, Hilversum of Texel. Vooral de tweede loopt regelmatig te miepen over de toestand van het veld na een paar regenbuien.

Iedereen schreeuwt om schnitzels voor de lunch, maar die hebben ze niet. Dan maar een curryworst, ook erg Duits toch? Leuk veldje, ook voor herhaling vatbaar. Dan gaat de tijd dringen en zetten we koersje 270 aan, naar Hoogeveen. Daar aangekomen blijkt het restaurant dicht. We zien Pauls jas hangen, maar kunnen er niet bij. Balen! en duur! 3 kisten laten omvliegen voor een jas waar je niet bij kunt... we hadden hem beter gewoon geld kunnen geven voor een echt leuke jas, aldus ReinAir :)

De terugvlucht over het Veluwemeer gaat zonder problemen. Wat een leuke trip was dit weekend! Iedereen is het erover eens. Dit moeten we vaker doen. Ook Sander en Monique zijn positief: we zijn erin geslaagd om niet alleen maar over vliegen te praten...

Resumerend: Het is maar goed dat koningin Wilhelmina haar zin niet kreeg. Als ze haar zin wel had gekregen waren de vliegveldjes op de Wadden ondertussen verdwenen, hadden we niet zo gelachen om die ‘Wind am Norden mit zehn’, was het landingsgeld veel duurder geweest en hadden we vast niet van die lekkere schnitzels gegeten.

Auf Wiederschnitzel!